Beyoğlu Baymak Kombi Servisi

zamanın popüler mekanlarından biridir. sanırım artık eskisi kadar moda mekanlardan değil. fakat ne zaman bu mekanın adı bir muhabbet de geçse iyi anarım, güzel hatırlarım. Beyoğlu Baymak Kombi Servisi efendim yıllar yıllar evel, daha cem yılmaz leman'da çizer iken, leman kültür'de yeni yeni çıkmaya başlamış iken, yani cem yılmaz "jembey" olmadan çok önceleri, yani fiii tarihinde bir yılbaşı kutlaması için otobüsle istanbul'a gitmiştim. 90'ların sonu olsa gerek. tabi o dönemde cep telefonu diye birşey yok henüz. istanbul'u da taksimden ibaret bilen biri olarak "taksim kamil koç'a gelince ararım sizin evi, gelir alırsınız beni" demişim arkadaşlarıma. saat sabahın 7'si. arıyorum telefonu açan yok. yarım saat, bir saat, iki saat ne gelen var ne giden ne de telefonu açan. gidecek ne bir yer var, ne de arayacak başka arkadaş. kaldık mı kış günü yılbaşı günü dımdızlak taksim'de. ne yapayım ne yapayım, yer bilmez yurt bilmez olarak çantaları kamil de bırakıp vurdum istiklal'e. nereye gideceğiz, doğru leman kültür'e. girdim içeri, daha yeni açılıyor sabah'ın 9'u. "kahve" dedim "daha yok" dedi ordaki iyi insan. suratımdan ters birşeyler olduğunu anlamış olacak ki "hayırdır bu saatte" dedi. durumu anlattım, eksi 5 derece havada yılbaşı günü istanbul'da yapayalnız kaldığımı söyledim (çok trajik durdu bu cümle). sonra kahvem geldi, iki saat gazete okuyup üç kahve daha içtim, temizlik yapan elemanlarla sohbet ettim. artık tekrar kamil koç'a dönmeye karar verip, kahve için parayı uzattığımda "baba zor durumda kalmışsın, şimdi arkadaşlarına da ulaşamazsın falan, dönmen gerekir, öğrenci adamsın, o para sende kalsın. kahveler bizden" yanıtını aldım. israrlarıma rağmen almadılar. teşekkür edip çıktım. "vay be, helal olsun" dedim içimden, işte istanbul denilen kenti bir izmirli olarak o zaman sevdim ben. velhasıl sonra geldi bizim danalar. uyurlarken telefonun kablosunu koparmışlar, o yüzden çalmamış telefon. belki 3-5 saat kıçım dondu ama böyle de güzel bir anı sahibi oldum. evet.